സുവര്‍ണ്ണലത
ആശാപൂര്‍ണ്ണാദേവിയുടെ പ്രശസ്ത നോവലായ സുവര്‍ണ്ണലത എന്നെ ഇത്രമാത്രം ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ എന്താണ് കാരണം?
ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും അതിനുള്ള ഉത്തരങ്ങളുമായി ഒമ്പതാം വയസ്സില്‍ വിവാഹിതയാകേണ്ടി വന്ന സുവര്‍ണ്ണലതയുടെ ജീവിതം സംഭവബഹുലമാകുന്നു. അവസാനം അവള്‍ ആസ്തമിക്കുന്നതോടെ സുവര്‍ണ്ണലത ഒരു കനലായി നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു.
ആശാപൂര്‍ണ്ണദേവിയുടെ ഈ നോവല്‍ സ്ത്രീകളുടെ നവോത്ഥാനകാലത്തെ പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
ആരുടെയൊക്കയോ പ്രേരണയാല്‍ ഒമ്പതാംവയസ്സില്‍ അച്ഛന്‍ സുവർണ്ണയെ മുക്തകേശിയുടെ മകന്‍ പ്രബോധിനു കല്യാണം കഴിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ഇതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചു അമ്മ വീട് ഉപേഷിച്ച് പോകുന്നു. പിന്നെ സുവര്‍ണ്ണക്കു ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ വീട് മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു ബ്രാഹ്മണകുടുംബം പുലര്‍ത്തുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസങ്ങളും അതേപടി നിലനിര്‍ത്തുന്ന ജീവിതം ഏറെ കാഷ്ടപ്പാടുകളും പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ മറക്കുടക്കുള്ളിലെ ഒരു മഹാനരകം.
ആ വീട്ടില്‍ സുബോധ്, പ്രഭാസ്, പ്രകാശ് എന്നീ മക്കളും അവരുടെ ഭാര്യമാരും കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന കൂട്ടുകുടുംബം. വായിക്കാനും എഴുതാനും അറിയാവുന സുവര്‍ണ്ണലത കവിതകളും നോവലുകളും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ചിലതെല്ലാം കുത്തിക്കുറിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം അറിയുന്ന ആ വീട്ടുക്കാരോട് അവള്‍ക്കു ജീവിതാവസാനംവരെ പോരാടേണ്ടി വരുന്നു.
സ്ത്രീ എഴുതാനും വായിക്കാനും പാടില്ല, അതിന്റെ ആവശ്യമെന്ത്? എന്ന് ചോദിക്കുന്ന കാലം. സ്വാതന്ത്ര്യസമരം വളര്‍ന്നു വരുന്ന കാലം. വിപ്ലവചിന്തകളും ഇടക്കെല്ലാം പൊട്ടിത്തെറികളും ഉണ്ടാകുന്ന കാലം. ആ കാലത്ത് സുവര്‍ണ്ണയെപോലെ ഉല്‍പതിഷ്ണുവായ ഒരാള്‍ അകത്തളങ്ങളില്‍ പെട്ടുപോവുക എന്നത് ഒരു ജയില്‍വാസം തന്നെയായി മാറുന്നു.
അന്നത്തെ ആ സാമൂഹ്യപശ്ചാത്തലം എത്ര ഭംഗിയായി വിവരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുവോ അത്രയും ഭംഗിയായി ചെറിയ ചെറിയ മനുഷ്യരുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു വാക്കുകളിലൂടെ ജിവിതത്തിലെ ഓരോ ഘട്ടങ്ങളെയും വിവരിക്കുന്നു.
ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ അന്നത്തെ കേരളവും ഇതേ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ യായിരുന്നു കടന്നുപോയിരുന്നത് എന്നത് പ്രത്യേകം എടുത്തു പറയേ ണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
പേജ് 265)
.....അന്നത്തെ സുവര്‍ണ്ണയ്ക്ക് എന്തു പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു? പക്ഷേ അതാരു ചിന്തിക്കും? ശ്വശ്രുവിന്‍റെ കൂട്ടുകാരികള്‍ വന്നു കുശൂകുശൂത്തു. അവര്‍ മൂക്കിന്മേല്‍ വിരല്‍ വച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: -ദൈവമേ! അങ്ങനെയോ? വധു ചെറിയ കുട്ടിയല്ലല്ലോ! വളര്‍ച്ചയുള്ള പെണ്ണ്! മകനെകൊണ്ട് ഇവളെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചത് നന്നായി.
സ്ത്രീകളാണ് സ്ത്രീകളുടെ ശത്രുക്കള്‍. ഗൃഹനായികമാര്‍ അല്പംകൂടി സഹാനുഭൂതിയുള്ളവരായിരുന്നെങ്കില്‍, അല്പംകൂടി മമതയുള്ളവരായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷേ, സമൂഹത്തിന്‍റെ മുഖം കുറെകൂടി തിളക്കമുള്ള താകുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയല്ല സംഭവിക്കുന്നത്, അവര്‍ അക്രമികളായ പുരുഷവര്‍ഗ്ഗത്തെ സഹായിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പുരുഷവര്‍ഗ്ഗം സമൂഹസൗധത്തിന്‍റെ നിര്‍മ്മാണ സമയത്ത് സ്ത്രീവര്‍ഗ്ഗത്തെ ഇഷ്ടികയും കുമ്മായവും മാത്രമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.
ഒമ്പതാംവയസ്സില്‍ വിഹാഹിതയാകുന്ന സുവര്‍ണ്ണ ഇരുവതാകുമ്പോഴേക്കും അഞ്ചാറു പ്രസവിക്കുന്നു. പിന്നെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കണം. ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം. ആ വീട്ടിലെ മറ്റു കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം. ഇതിനിടയില്‍ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കാന്‍ എവിടെ സമയം?
എന്നാല്‍ സുവര്‍ണ്ണ ഇതിനിടയിലും വായിക്കാനും എഴുതാനും രാജ്യകാര്യങ്ങളും ലോകകാര്യങ്ങളും അറിയാനും സമയം കണ്ടെത്തി. ഇതില്‍ എല്ലാവരുടെയും എതിര്‍പ്പുകള്‍ നേരിടേണ്ടിവന്നു. മക്കള്‍ വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ അവരുടെപോലും അവഗണന കാണേണ്ടിവരുന്നു. ആണ്‍മക്കള്‍ ആണ്‍കോയ്മയിലും പെണ്മക്കള്‍ ആ സാമൂഹ്യരീതിയിലും വളര്‍ന്നു.
എഴുത്തുകാരിയായ സുവര്‍ണ്ണ തന്റെ പുസ്തകം അച്ചടിക്കുന്നതിനു ജഗന്നാഥചന്ദ്രന്‍ എന്ന ജഗ്ഗുവിനെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു. എഴുത്തുകാരിയെ അമ്മയെ, സ്നേഹവതിയായ ഭാര്യയെ മക്കള്‍ക്കോ, അച്ഛനോ, ബന്ധുക്കള്‍ക്കോ നാട്ടുകാര്‍ക്കോ പിടികിട്ടുന്നില്ല. തന്നെ മനസ്സിലാക്കി ചിലര്‍ ആശ്വാസത്തിന് ഉണ്ട് എങ്കിലും വേദനയോടെ താന്‍ എഴുതിയതെല്ലാം കത്തിച്ചു കളഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഈ ലോകത്തോട്‌ സുവര്‍ണ്ണ വിട പറയുന്നു.
ഈ പുസ്തകം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് സുവര്‍ണ്ണയുടെ മകള്‍ ബകുളിന്‍റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ്.
......... ബകുള്‍ വഴിയിലേക്കിറങ്ങി. പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞുനിന്ന് വായ് പൊളിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ ശൂന്യമായ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നോക്കി മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.
-അമ്മേ, എന്‍റമ്മേ, കത്തിപ്പോയതും നഷ്ടപ്പെട്ടതും എഴുതിയതും എഴുതാത്തതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു കണ്ടുപിടിക്കും. എല്ലാം പുതുതായി ഞാനെഴുതും. അന്ധകാരത്തിലെ മൗനവേദനയുടെ ചരിത്രം പകല്‍വെളിച്ചത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഭൂമിക്കു പറഞ്ഞു കൊടുക്കും..... ഈ ഭൂമി ആ ചരിത്രം കേള്‍ക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍, അവജ്ഞയോടെ വീക്ഷിച്ചാല്‍, ആ പ്രകാശം ഈ ഭൂമിയുടേതല്ലെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കും. കൃത്രിമവെളിച്ചമായിരുന്നെന്നു കരുതും. ഈ ഭൂമി ഇപ്പോഴും കടം വീട്ടാനുള്ള പാഠം പഠിച്ചിട്ടില്ല.
ജ്ഞാനപീഠപുരസ്കാര ജേത്രിയായ ആശാപൂര്‍ണ്ണാദേവിയുടെ നോവല്‍ ഇങ്ങനെയാണ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്. തന്റെ മഹത്വം സ്വയം മനസ്സിലാക്കി കൊണ്ട് ആരോടും പകയോ വിദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ.
....
രാജൻ പെരുമ്പുള്ളി
